سرهنگ نصراله توکلی نیشابوری از افسران بسیار برجسته و لایق ارتش بود. در دهه 1350 اطلاعاتی در مورد وی به دست شاه رسید که گویا در دهه 1340 به همراه تعدادی افسر دیگر قصد تشکیل شبکه براندازی داشته است. به همین دلیل مغضوب و بازنشسته شد. ارتشبد فریدون جم رییس ستاد ارتش که به این افسر بسیار علاقه مند بود در نامه ای از شاه تقاضا کرد تا سرهنگ توکلی به خدمت باز گردد و او را یکی از نظامیان آینده دار ارتش ایران نامید. این درخواست مورد پذیرش شاه قرار نگرفت و پس از مدتی سرهنگ توکلی بازداشت شده به زندان افتاد. با پیروزی انقلاب سرهنگ توکلی به عنوان مسوول حفاظت انقلاب ( عملا فرمانده و هماهنگ کننده قوای نظامی در کنار سرلشکر قرنی ) برگزیده شد. یکی از مشهورترین وقایع انقلاب که با درایت و سرعت عمل سرهنگ توکلی به گونه ای مطلوب مدیریت گردید واقعه نجات ویلیام سولیوان و اعضای سفارت آمریکا از حمله یک گروه 2000 نفره از چریکهای چپی بود که بعد از تصرف سفارت سفیر و دیگر اعضا را اسیر کرده بودند.در نهایت سرهنگ و چند تن از یارانش خود را به سفارت رساندند و در این فاصله دو بار با مسلسل از ساختمان و محوطه سفارت به طرف آنها تیراندازی شد که فقط به خودرویِشان آسیب رسید. در محوطه سفارت سرهنگ بلندگو به دست گرفت و مهاجمین را به بیرون فرا خواند و در باره پیامدهای سو’ این اقدام غیرمعمول و خلاف عرف دیپلماتیک به آنها هشدار داد و سرانجام موفق شد چریکهای مسلح چپی را به خارج از سفارت هدایت نماید و جان سفیر و دیگر دیپلماتها را نجات دهد.

سرهنگ توکلی با شروع اولین موج اعدام افسران در 26 بهمن 57 و در اعتراض به این کار از سمت خود استعفا داد و اعتراض ایشان در شماره های هفته اول و دوم اسفند57 در روزنامه کیهان منتشر شد. سرهنگ خود در این باره می گوید :

اعدام بسیاری افسران که اصولا گناهی جز اجرای دسور برای تامین امنیت در چارچوب نظامی که در آن قرار داشتند مرتکب نشده بودند به هیچ وجه جایز نبود و جز انهدام روحیه ارتش و سیستم فرماندهی آن که جبرانش هنوز هم سال ها به طول می انجامد نتیجه ای نداشت

× مرجع : برگرفته ازنامه سرگشاده سرهنگ توکلی به روزنامه کیهان در اسفند 71 و کتاب شب ژنرال ها